„— Mój Boże, panie Flageot, co się stało — zawołała hrabina.
Prokurator odwrócił się.
— Ach, pani, sługa uniżony! Krzesło dla pani hrabiny de Bearn! Pan przyszedł z panią Ach! Przecież się nie mylę książę de Richelieu u mnie! Drugie krzesło, Bernardet, drugie krzesło!
— Panie Flageot — rzekła hrabina — jak się przedstawia mój proces, proszę mi powiedzieć
— Właśnie zajęty byłem tą sprawą.
— To bardzo dobrze, panie Flageot, bardzo dobrze.
—Będzie z tego wiele hałasu, hrabino. . — Hm, strzeż się pan...
— O, pani, nikogo już teraz nie trzeba oszczędzać...
— Jeżeli więc zajął się już pan moją sprawą, możesz teraz przyjąć księcia.
— Mości książę, przepraszam — rzekł pan Flageot. — Jesteś jednak zbyt grzeczny, żebyś tego nie zrozumiał.
— Rozumiem, panie Flageot, rozumiem.
— Teraz jestem na rozkazy, mości książę.
— Nie nadużyję pańskiej cierpliwości, możesz być spokojny. Wiesz pan, co mnie sprowadza.
— Papiery, które mi wręczył onegdaj pan Rafte...
— Niektóre z dokumentów dotyczą mojego procesu o... proeeeu o... Cóż u licha, musisz przecież wiedzieć, o jaki proces ml chodzi, panie Flageot.
«— Proces o posiadłości Chapenat.
— Powiedzmy... I pan sprawi, że proces wygramy Byłoby to bardzo uprzejmie z pana strony.“(6)