„— W razie potrzeby proszę liczyć na mnie. Po czym zabrał ze sobą chłopca, zapytał o drogę wiodącą o Ermenonville, odbył wraz ze swym synem pielgrzymkę do grobu Rousseau i powrócił do VillersCottercts. Zachęcony zapewne zdrowym powietrzem, jakim się tu oddychało, oraz pochwałami, jakie wobec niego wygłosił rejent na temat szkoły prowadzonej przez proboszcza Fortiera, przybyły pozostawił chłopca u tego zacnego człowieka, w którym nade wszystko wysoko cenił wygląd godny filozofa. Trzeba bowiem wiedzieć, że w owych cżasachfilozofia była tak wielką potęgą, że można ją było znaleźć nawet wśród ludzi stanu duchownego.
Następnie wyjechał do Paryża, pozostawiając proboszczowi Fortierowi swój adres.
Matce Pitou znane były wszystkie te szczegóły. W godzinie śmierci przypomniała sobie owe słowa ,,W razie potrzeby proszę liczyć na mnie". Przyszły one niczym olśnienie. Niezawodnie sama Opatrzność sprawiła, że biedny Pitou mógł zyskać więcej, aniżeli tracił. Nie umiejąc pisać poprosiła miejscowego księdza, by zechciał przyjść do niej. Ksiądz wystosował list do Gilberta, jeszcze tego samego dnia wysłany pod adresem proboszcza Fortiera, który go czym prędzej przeadresował i wysłał pocztą.“(5)