„Ale u góry, poprzez listki drzewka widać było tylko parę przejeżdżających furgonów, zaprzężonych w masywne perszerony... Po Teciu nie pozostało śladu.
— A niech sobie chodzi, proszę łaskawcy — jęknął restaurator. — Mm w głowie licytację, przetarg publiczny, który nas nie minie, a nie czyjeś książeczki. Znajdziemy się z moją małżonką na bruku, to nam grozi... Po rowach będziemy musieli nocować!
W tym samym momencie z restauracji doszedł męski gardlany głos i kilka niemieckich słów — ...sehr gnadige Frau... gewiss... gewiss... T i dzierżawcę „Sportowej" jakby wiatr jakiś poderwał z ziemi i rzucił ku jej wejściu. Mignęły tylko białe rękawy, którymi zamachał, niczym coś młócąc w powietrzu. — Zaszczycił!... znów zaszczycił! — szepnął do Leona w przelocie. — Proszę łaskawcy, to sam konsul Strauss!... — I tuż przed jego nosem po prostu i dosłownie wleciał do swego zakładu.
Potem mecenasowi Grossenbergowi udało się ustalić, przez znajomych w MSZ, kto to ten Herr Strauss był, a właściwie kim nie był. Otóż nigdy nie był on żadnym konsulem. Owszem, przez pewien czas pełnił drugorzędną funkcję w krakowskim konsulacie Rzeszy, co w ówczesnych latach zaczął podejrzanie puchnąć do dysproporcjonalnej ilości urzędników; stawiał tam jakieś stempelki.“(2)