„Karol opuścił Laramie dopiero koło południa. Nieco zasępiony z powodu ładunku, jaki wiózł. Nie miał już żadnych wątpliwości, że ta broń będzie rzadko używana w wyprawach myśliwskich. Zdawał sobie sprawę, że wnosi swój wkład w jakąś przyszłą, nie określoną Jeszcze krwawą masakrę. Ale czy mógł odmówić prośbie Toimniża
Do kryjówki swego towarzysza dotarł bezbłędnie, posuwając się wzdłuż brzegów rzeki
Laramie. Mimo że Indianin jak zwykle miał kamienny wyraz twarzy, dostrzegł, że jest bardzo zadowolony. Zdradził mu to błysk radości w jego oczach. Złożył dokładną relację z zakupów.
— Tankaczan wyświadczył wielką przysługę swemu czerwonemu bratu, ale o tym będzie wiedziało tylko kilku wojowników. Nie byłoby dobrze dla mego brata, gdyby wieść o tym nabrała rozgłosu.
Nie trzeba dodawać, że takie oświadczenie wcale nie uradowało Karola. Mimo tego zdecydował się na powtórną wędrówkę do Laramie. Inaczej przecież nie sprzedałby reszty skór spoczywających w jaskini.
Więc znowu ruszyli we dwóch. Karol Uczył, że tym razem Toimniża nie obarczy go kłopotliwym sprawunkiem. Omylił się jednak.
Przed barak Peabodyego zajechał tak, jak za pierwszym razem. To znaczy z indiańskim mustangiem na lince i z tobołami skór na jego grzbiecie.“(4)