„Moskiewskiej Antoni Jenkinson. Byi doświadczonym kupcem i Żeglarzem, który nie tylko znał wiele krajów zachodnioeuropejskich, lecz również wybrzeża Azji i Afryki. W państwie Iwana także odznaczył się wyjątkową przedsiębiorczością i ruchliwością. Car niejednokrotnie przyjmował go na dworze, spędzając długie godziny na rozmowach. Już w sierpniu 1558 r. dzięki Jenkinsonowi pojawił się na Morzu Kaspijskim statek pod banderą angielską. Handlował w Turkmenistanie i Bucharze, przemyślając o wyprawie do Chin, czemu przeszkodziła wojna Buchary z Samarkandą. Po śmierci Marii Tudor świadczył usługi jej następczyni Elżbiecie I; niweczył wpływy zachodnioeuropejskich konkurentów w .Rosji; kilkakrotnie przebywał trasę z Ixndynu do Moskwy, uzyskując coraz większe przywileje i monopol na zakładanie faktorii w Wołogdzie, Jarosławiu, Kostromie, Niżnym i Wielkim Nowogrodzie, Kazaniu. Astrachaniu, Pskowie, Narwie i Juriewie.
W ślad za kontaktami handlowymi nastąpiło zbliżenie dyplomatyczne. Dziwnymi jednak chodziło ono drogami i niejednokrotnie rzucało dodatkowe światło na charakter i sposób postępowania Iwana IV.
W 1567 r. Jenkinson otrzymał od cara szczególną misję do spełnienia. Kłopoty z opozycją i oprycznikami, brak istotnych sukcesów w Inflantach, kazały Iwanowi szukać nowego sojusznika. Anglia nasuwała się na myśl w sposób oczywisty. Wysłannik monarchy miał prawdopodobnie wybadać grunt, czy Elżbieta skłonna byłaby poślubić cara, a jednocześnie w razie konieczności ucieczki z Rosji przyjęłaby go na swoim dworze. Propozycja była zupełnie nieoczekiwana. Królowa zwlekała z odpowiedzią. Wreszcie, kiedy zniecierpliwiony car zaczął pomału ograniczać przywileje Kompanii Moskiewskiej, wysiała swojego specjalnego legata Tomasza Randolpha. Stanął on przed trudnym zadaniem wyjaśnienia motywów odmowy Elżbiety. Przez kilka miesięcy nic dopuszczano go przed oblicze cara, trzymając pod strażą w przeznaczonym dla niego domu. W lutym doszło wreszcie do rozmowy konfidencjonalnej, po której poseł angielski goszczony był już ze wszystkimi należnymi mu honorami, a przedstawiciele Kompanii Moskiewskiej z radością dostrzegli stopniowe zmniejszanie się wpływu ich konkurentów na rynku moskiewskim.“(16)