„Po drugie — poszczególne dni wojny były w stosunku do siebie wielkościami nieporównywalnymi. Wspomniana gawęda nad Turawą tak o tym mówi
8 S. Broniewski, Szare Szeregi, Warszawa 1947, s. 8.
W gawędzie, a potem w broszurze Szare Szeregi znalazł się skrót myślowy pierwsze dni 1939 r. oznaczają nie pierwsze dni roku, lecz pierwsze wojenne dni.
10 Oczywiście pomijając wielką falę terroru, jaka przeszła w szczegółności przez Ziemie Zachodnie zaraz po wkroczeniu Niemców (1981),
„...Z każdym dniem atmosfera w Polsce stawała się duszniejsza, cięższa. O ile w pierwszych dniach 1939 roku rzadkością były wypadki aresztowań 10, o tyle w 1945 roku nie było prawie rodziny, która by nie opłakiwała kogoś bliskiego. Ilość mieszkań, w których kiedykolwiek było gestapo, tzw. spalonych lokali, ilość poszukiwanych, kryjących się pod «lewymi» nazwiskami ludzi — rosła z dnia na dzień. A ponadto gestapo, wstrzeliwując się coraz dłużej, stawało się niebezpiecznie celne. Również i z polskiej strony dokonywało się stopniowo przejście do broni coraz ostrzejszych, coraz bezwzględniejszych w latach 1939, 1940, 1941 — napis kredą na murze, ulotka, afisz; w latach 1942, 1943, 1944, 1945 — granaty, pistolety, wysadzanie ostów. Stawało się z każdym dniem coraz bardziej duszno, tym“(15)