„Znalazł kiedyś krosna ze starego, brunatnozielonego dębu z wyciętą na nich datą 1730. Koło krosien, przed okienkiem wyzierającym na zielony skrawek pola, stało dziecięce krzesło, a na nim godzinami siedziało dziecko patrząc na biegające czółenko tkackie. Izba była nędzna, miała gliniane klepisko, lecz Vincent widział w niej swoiste piękno i spokój, które chciał oddać w obrazie.
Wstawał bardzo wcześnie i spędzał prawie cały dzień na dworze, o ile nie malował we wnętrzach chat. Czuł się dobrze i swojsko pośród ludzi uprawiających ziemię lub siedzących przy krosnach; nie na darmo spędził tyle wieczorów z górnikami, kopaczami torfu i chłopami. Żył jedną jedyną myślą — chciał śledzić i obserwować tę prostą egzystencję, ten spokojny kołowrót powszedniego dnia na wsi. W mijającym szukał nieprzemijalnego.
Powrócił do swego wielkiego ukochania rysował znów ludzi. Ale teraz miał jeszcze drugą namiętność — barwę. Dojrzewające łany zbóż — ciemnoziole, zło!obrazowe, różowe — odcinały się najwspanialej od przełamanego kobaltu nieba. Na dalszym planie widać było postacie kobiece — krzepkie, energiczne, opalone, w zakurzonych błękitnych sukniach i czarnych czepkach na krótkich włosach.“(3)