„Zosia znikała, by wraz z innymi zapaleńcami ścinać te odrastające natychmiast głowy hydry. Ewa też pozostawiła ślad swej niedawnej i gorączkowej bytności w jej pokoiku walały się części codziennej garderoby, a więc wybiegła na prywatkę. Prawie nie tknąłem pozostawionego na kuchence obiadu, poszedłem do swego pokoju, rozłożyłem papiery na biurku, ale przecież nie do pracy mi było; wyszukałem na tapczanie pozycję najmniejszego bólu i zacząłem myśleć. Na kolację nie wyszedłem mimo zaproszeń Zosi, która wróciła po dziewiątej; wytłumaczyłem się pilną pracą. Często tak się zdarzało w naszym życiu i Zosia pogodziła się już dawno z tą izolacją; do mego pokoju wchodziła rzadko i zawsze z konkretnym interesem. Po dziesiątej wróciła Ewa trzaskając drzwiami i słyszałem jej nucenie w łazience. Wreszcie wszystko ucichło i przede mną pozostała cała bezsenna noc bólu.
Jestem człowiekiem przeciętnie oczytanym; do ostatniej chwili kierownik księgarni odkładał mi pod ladą nowości tak jak kierownik sklepu mięsnego — szynkę czy polędwicę. Znam zarówno „Śmierć Iwana Ilicza", jak i wiele nowszych utworów o podobnej tematyce. Utwory te, zgodne zarówno z prawami biologicznego procesu, jak i dramatycznego rozwiązania, doprowadzały z reguły do śmierci bohatera. Ból w podbrzuszu czy gdzie indziej wytyczał granicę między czynnym życiem a jego ponurym ukoronowaniem, zapowiadał szczyt schodów cierpienia, po których czas już zejść w czarną czeluść. Ból w podbrzuszu, sygnał końca, stawał się z reguły katalizatorem życiowego rozrachunku. Bilans wypadał zawsze ujemnie każdy z bohaterów spoglądał do tyłu i dostrzegał z przerażeniem dymiące pobojowisko. Leżąc na tapczanie w noc z soboty na niedzielę, samotny i trzeźwy, doznałem uczucia zwierzęcego wprost przerażenia. Zupełnie nie czułem się przygotowany do podsumowania. Czy nawet jeszcze wczoraj, w piątek, mogłem myśleć o końcowym bilansie Koniec wydawał mi się tak odległy i nierzeczywisty! Żyłem w radosnej świadomości, że pozostałe mi jeszcze długie lata życia dostarczą niejednej okazji wypełnienia pustawej strony aktywów. Tymczasem ból w podbrzuszu trafił mnie w pełnym biegu jak strzał z ukrycia; rachunki nie były uporządkowane, transakcje nie zakończone. Gdyby nie on, mógłbym kiedyś tam, za dwadzieścia lat czy więcej, spoglądać w przeszłość z pogodną melancholią, siedząc wśród emerytów przy lurce zaparzonej przez nieuczciwą kawiarkę. Pomyśleć, że jeszcze w sierpniu całymi dniami pływałem po Morzu Czarnym, a nocami bez trudu zadowalałem wymagającą żonę pewnego intelektualisty. Byłem dotąd zbyt zdrowy, by dopuszczać tak chamską interwencję byle organu w zasadnicze sprawy.“(13)